Τετάρτη , 28 Οκτωβρίου 2020

Όταν η ζήλια καταστρέφει τη σχέση

Η ζήλια είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό συναίσθημα, που όταν λειτουργεί σε λογικά πλαίσια, θα λέγαμε ότι είναι αρωγός. Στην καθημερινότητά μας έχει πολλούς αποδέκτες όπως φίλους, συγγενείς, τον σύντροφο, κάποιον διάσημο επιτυχημένο…

Όταν η ζήλια δε μας ξεπερνά, αποτελεί κινητήριο δύναμη για να προσπαθούμε περισσότερο να επιτύχουμε τον στόχο μας. Όταν όμως η ζήλια ξεπερνά τα όρια του φυσιολογικού, γίνεται αυτοσκοπός και η καθημερινότητα δυσλειτουργική. Η ζήλια λοιπόν δημιουργεί προβήματα και χρήζει αντιμετώπισης όταν προκαλει «δυσλειτουργία», κατακλύζει την καθημερινότητά μας, δε μας αφήνει να ζήσουμε και προκαλεί άλλα συναισθήματα όπως οργή, θυμό, απόγνωση, ανεπάρκεια.

Όποιος και να είναι ο αποδέκτης, η ζήλια καταστρέφει τις σχέσεις μας και είναι πιο άμεσα ορατή στη σχέση με τον/την σύντροφό μας. Μπορεί εύκολα να καταστρέψει μια σχέση και να οδηγήσει αυτόν που ζηλεύει σε καταχρήσεις και στην αυτοκαταστροφή.

Στις μέρες μας η πολύωρη χρήση κοινωνικών δικτύων, έχει ανάψει το πράσινο φως για την πυροδότηση ζήλιας σε δεκάδες ζευγάρια.

Η ζήλια είναι ένα συναίσθημα που όλοι κάποτε θα το νοιώσουμε. Γιατί όμως για κάποιους η ζήλια είναι πιο έντονη; Τι προκαλεί στην πραγματικότητα κάποιον να ζηλέψει;

Το συναίσθημα της ζήλιας είναι βαθύτερο από την αιτία. Δεν αφορά στην αφορμή, αλλά σε βαθύτερα αίτια του ανθρώπου που την αισθάνεται. Πίσω από τη ζήλια κρύβονται αισθήματα ανασφάλειας, αισθήματα ότι δεν αξίζουμε και ότι οι άλλοι υπερτερούν και είναι πιο ελκυστικοί, διάθεσης κτητικότητας ή ακόμη και ντροπής. Πολλές φορές αυτός/ή που εκδηλώνει ζήλια είναι ο ίδιος/α άπιστος/η και πιστεύει ότι οι άλλοι λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Και όλα αυτά κάνουν το συναίσθημα της ζήλιας να γίνεται πολύ περισσότερο επικίνδυνο από την ίδια την απειλή που μπορεί να είναι μια όμορφη συνάδελφος του συντρόφου μας ή ο παλιός συμμαθητής της συντρόφου μας. Νοιωθουμε ανασφάλεια η οποία «εγκαταστάθηκε» μέσα μας στο παρελθόν. Ανασφάλεια η οποία μπορεί να προήλθε από τη σχέση μας με τους γονείς μας (οικογενειακό περιβάλλον όχι υποστηρικτικό και ανασφαλές για το παιδί) ή γιατί απλά ζήσαμε τη σχέση κάποιων κοντινών μας ανθρώπων που σαφώς ήταν κακό πρότυπο.

Κοιτάμε λοιπόν τί πραγματικά προκάλεσε τη ζήλια μας. Αναγνωρίζουμε τα πραγματικά αίτια και την υπόσταση των σεναρίων που κάνουμε. Νοιώθοντας ζήλια για την/τον όμορφη/ο συνάδελφο του/της συντρόφου μας, φτιάχνουμε σενάρια για την πιθανή σχέση του/της συντρόφου μας με αυτήν/ον. Ένα τέτοιο σενάριο μπορεί εύκολα να οδηγήσει εμάς στο να αναζητήσουμε το φλέρτ με κάποιον/α άλλον/η και τελικά να ζησουμε εμείς το σενάριο που είχαμε φτιάξει, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να μην ίσχυε.

Προσπαθούμε λοιπόν να αλλάξουμε τις πεποιθήσεις που αφορούν στην αυτοεικόνα μας, δεχόμαστε ότι σε μία σχέση υπάρχει η αβεβαιότητα, συζητάμε τους προβληματισμούς μας με τον/την σύντροφο μας και κυρίως «δουλεύουμε» τα βαθύτερα αίτια που διαμόρφωσαν την προσωπικότητα μας.

Τέλος, μη ξεχνάμε την παθολογική ζήλια και τις εμμονές που αποτελούν σημάδι βαρύτερης ψυχικής νόσου και χρήζει ψυχοθεραπείας.